ΚΕΙΜΕΝΟ: Ισοκράτης, Προς Δημόνικον, 50-52

 

Γ1. Ο Δίας, αφού γέννησε τον Ηρακλή και τον Τάνταλο, όπως λένε οι μύθοι και όλοι πιστεύουν, τον έναν για την αρετή του τον έκανε αθάνατο, τον άλλον εξ αιτίας της κακίας του τον τιμώρησε με τις πιο μεγάλες τιμωρίες. Έχοντας (χρησιμοποιώντας) αυτούς ως παραδείγματα πρέπει να επιδιώκεις τη διάπραξη των καλών έργων και να μην μένεις σταθερός μόνον σ’ αυτά που έχουν ειπωθεί από εμάς, αλλά (πρέπει) να μαθαίνεις τα πιο καλά από τους ποιητές και να διαβάζεις (τα πιο καλά) από τους άλλους σοφιστές, εάν έχουν πει κάτι χρήσιμο.

 

Γ2. Ο Ισοκράτης χρησιμοποιεί το παράδειγμα της μέλισσας, για να πείσει τον Δημόνικο να ακολουθήσει κάτι ανάλογο κατά τη διαδικασία της μάθησης. Να επιδιώκει δηλαδή να μαθαίνει μόνον τα χρήσιμα από κάθε πηγή. Αυτό το δικαιολογεί έχοντας την άποψη ότι η φύση του ανθρώπου είναι τέτοια που διαπράττει λάθη. Αυτά όμως μόνον με μία τέτοια επιμέλεια ξεπερνιούνται.

 

Γ3. α. Διός (Ζηνός)

μείζοσι

ἀθανάτοις

ἐμοῦ (μου)

τινά ή ἄττα

 

Γ3. β. εἴρηκας

ποίει

ἐχρῆτο

μαθόντων

ἔσχετε

         

Γ4. α. διὰ τὴν ἀρετὴν: Εμπρόθετος προσδιορισμός της αιτίας

τιμωρίαις: Δοτική οργανική (δηλώνει τρόπο)

παραδείγμασι: Κατηγορούμενο στο αντικείμενο του χρωμένους οἷς (ισοδυναμεί μετά από τελεία με τούτοις)

ὀρέγεσθαι: Τελικό απαρέμφατο, υποκείμενο του απροσώπου ρήματος δεῖ

καθιζάνουσαν: Κατηγορηματική μετοχή, γιατί εξαρτάται από το αισθήσεως σημαντικό ρήμα ὁρῶμεν.

 

Γ4. β. «εἴ τι χρήσιμον εἰρήκασιν, ἀναγιγνώσκειν»

 

Υπόθεση: εἴ τι χρήσιμον εἰρήκασιν

Απόδοση: (δεῖ) ἀναγιγνώσκειν

Η υπόθεση εισάγεται και εκφέρεται με εἴ και οριστική και η απόδοση με οριστική. Ο υποθετικός λόγος δηλώνει κάτι που θεωρείται πραγματικό.

 

Υποθετικός λόγος που δείχνει το προσδοκώμενο:

ἐάν τι χρήσιμον (εἰρήκωσι) εἰρηκότες ὦσι, δεήσει ἀναγιγνώσκειν.