Λυσίας, Υπέρ του Ερατοσθένους φόνου απολογία. Η υπόθεση του λόγου

 

Ο Ευφίλητος απολογείται για τη δολοφονία του Ερατοσθένη, τον οποίον συνέλαβε επ’ αυτοφώρω να διαπράττει μοιχεία με τη γυναίκα του. Παραδέχεται την ενοχή του, θα προσπαθήσει όμως να αποδείξει ότι ενήργησε σύμφωνα με το δίκαιο και τον νόμο.

Εκθέτει αναλυτικά τη συμπεριφορά και τις πράξεις της γυναίκας του πριν και μετά τη γνωριμία της με τον Ερατοσθένη, την επ’ αυτοφώρω σύλληψη των μοιχών και την τιμωρία του εραστή και παραθέτει τους νόμους που έδιναν το δικαίωμα της αυτοδικίας στον απατημένο σύζυγο και νομιμοποιούσαν την πράξη του. Μετά την επίκληση των μαρτυριών, για να αποδείξει ότι το έγκλημά του δεν ήταν προμελετημένο, ζητά τη συνηγορία των δικαστών με το ακόλουθο σκεπτικό:

«Εγώ, κύριοι δικασταί, νομίζω, ότι η εκδίκησις αύτη δεν εγένετο ατομικώς διά τον εαυτόν μου, αλλά χάριν ολοκλήρου της πόλεως, διότι όσοι πράττουν τοιαύτα εγκλήματα (οι μοιχοί), βλέποντες την ανταμοιβήν των εγκλημάτων των, θα διστάσουν να εγκληματήσουν εις άλλους, εάν βλέπουν ότι και σεις έχετε την ιδίαν γνώμην με εμέ (περί της τιμωρίας των μοιχών)».

Απόδοση (μετάφραση) του λόγου στη νεοελληνική